همه چیز از لبنان

دردی حزین (4)

با رفیق شفیقم به سمت محل کار راه افتاده بودم. نزدیک‌های 8 صبح بود. چای داغِ صبحانه چنان سر حالم آورده بود انگار تمام رگ‌های بدنم باز شده طوری که حس می‌کردم کنار ساحل مدیترانه در بیروت قدم می‌زنم! اما نه. در وسط "‌امّ‌القُرای جهان اسلام‌" بودم. جایی که عرب‌ها "‌طهران‌" می‌نویسندش و ما "‌تهران‌" می‌خوانیمش و پاره‌ای از احادیث و روایات هم "‌شهری چسبیده به ری‌" خطابش می‌کنند.

   پیرمرد ژولیده بدنش را تا نیمه داخل سطل زباله‌ي آهنی‌ای برده بود که جایگزین سطل سبز رنگ آتش گرفته‌ي بعد از حوادث انتخابات شده بود. با زحمت تکّه نانی را که دقایقی دنبالش می‌گشت بیرون آورد. بدون توجه به نگاه‌های خیره ما و تنی چند از عابران، پاره نان خشک شده را با دندان‌های نداشته‌اش... .

   ساعت 8 شده بود و حالا ما به وسط امّ‌القُری رسیده بودیم؛ برای کار؛ برای به دست آوردن لقمه‌ای نان حلال که با چای گرم... .

   *..................................................................*

   گویی این چند روزه بد‌جور تن استکبار جهانی به خارش افتاده. از یک طرف بدون اجازه از مردم شریف لبنان می‌آیند و حریم هوایی و زمینی و دریایی‌ و زیر‌دریایی‌شان را نقض می‌کنند و می‌روند و انگار نه انگار؛ از طرفی دیگر تا دل‌شان می‌خواهد در انتخابات پارلمانی عراق دست‌کاری می‌کنند و گستاخانه ایران را محکوم به دخالت در امور عراق می‌کنند؛ از سویی در کنار مسجد‌الاقصی معبدِ "‌خراب‌"‌ شده‌شان را بنا می‌کنند و تا دل‌شان هم می‌خواهد خیابان‌های قدس شریف را با خون جوانان فلسطینی رنگین می‌کنند و از سوی دیگر با بی‌شرمی تمام، ایران و ایرانیان را به حمله اتمی تهدید می‌کنند و... . واقعاً تن‌شان می‌خارد. مثل اینکه این جمله شهید آوینی یادشان رفته که: "‌آنگاه که یک موشک اِستینگر بر شانه پاسدار مؤمن قرار گیرد...‌" وای بر استکبار اگر بخواهد... .

   *....................................................................*

   کم‌کم به محل کار نزدیک می‌شوم. سابقاً مجسمه‌ای هم در وسط میدان خود‌نمایی می‌کرد. انواع صدا‌های عجیب و غریب گوش‌هایم را پر کرده؛ دو نفر شهرک غرب، امیر‌آباد، آقا شما...‌‌، عطرِ فلان...‌، چشمانم را می‌بندم و می‌خواهم برای لحظه‌ای هم که شده حس آدم‌هایی را بگیرم که ورزش یوگا کار می‌کنند. نمی‌شود؛ هر چه زور می‌زنم نمی‌شود؛ اصلاً مگر می‌شود در وسط امّ‌القرای جهان اسلام حس آرامش و یوگا گرفت. با این سر و صدای ممتد بوق و ماشین و آدم.

   کسی از پشت سرم بلند فریاد می‌کشد: چای داغ، صبحانه، بفرمایید طبقه پایین... .

   باز یاد پیرمرد نحیف و... .

   *...................................................................*

   شنیده‌ام اوضاع مصر هم کمی قمر در عقرب است. محمّد البرادعی نامزد انتخابات ریاست جمهوری شده و می‌خواهد یک تنه به نبرد با دار و دسته فرعون برود. نتیجه رقابت هم پیشاپیش مشخص است. من هم مانند اکثریت قریب به اتفاق تحلیل‌گران سیاسی بر این باورم که رئیس سابق آژانس هسته‌ای سرش بوی قرمه‌سبزی می‌دهد. چنان که از سر مبارک "‌گری کاسپاروف‌" یکی از بهترین شطرنج‌بازان جهان، همین بو استشمام می‌شود که سودای ریاست جمهوری روسیه را در آن می‌پروراند.

   سودان هم که انتخاباتش برگزار شد. اما راستی از سوریه چه خبر؟!!

   *........................................................................*

   رسیده‌ام محل کار. تا به طبقه‌های بالا برسم با خودم می‌اندیشم مصر که نه، فرعون دارد؛ عربستان هم که عمراً، وهابی‌های جاهلی و پادشاه که فرصت فکر کردن به امور مسلمین را ندارند؛ عراق هم که خیلی هنر کند اوضاع خودش را سر و سامان دهد؛ لیبی هم که التماس دعا؛ امارات و اردن و بحرین و دیگر دُوَل درپیت عربی را هم که باید به کلی از فهرست خط زد. بیشتر که فکر می‌کنم می‌بینم یک افغانستان می‌ماند، یک ایران و یک لبنان. اگر نظر مرا بخواهید آن کشوری صلاحیت دارد عنوان "‌امّ‌القرای جهان اسلام‌" بودن را یدک بکشد که "‌درد‌" با پوست و استخوانش عجین شده باشد.

   راستی خیلی به ذهن‌تان فشار نیاورید. فلسطین را هم به جهات مختلف حذف کرده‌ام.

   هنوز هم که هنوز است دارم به این مسأله فکر می‌کنم کدام کشور صلاحیت امّ‌القری شدن را دارد؟

یا علی مدد